Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Θυμάσαι τότε που..

Θυμάσαι τότε που..
     
                                                    όχι
                με τίποτα
          ούτε καν
  σε καμία περίπτωση
                              δεν παίζει ρε σου λέω
             δεν έγινε ποτέ
        ιδέα σου ήταν
                                             ειλικρινά

                                ..παίζαμε με τις λέξεις;



παίζαμε με τι λέξεις
πετούσε μια γαλλική μια αγγλική
τίποτα δεν καταλάβαινα
και όλο έλεγα DA και DA
κατάλαβε ότι την κορόιδευα
μα την αγαπούσα, αλήθεια λέω
δεν ήξερα γράμματα και δεν μπορούσα να διαβάζω τα γράμματά της 
και έκλαιγα κάθε φορά που λάμβανα ένα από αυτή
κατάπινα τα χαρτιά ολόκληρα για να την νιώσω μέσα μου
αλλά σε καμία περίπτωση η ηδονή δεν ήταν η ίδια
θυμάμαι τότε που της έκλεινα το στόμα με φιλιά
μιλούσε ασταμάτητα και με ζάλιζε
αλλά την αγαπούσα
στο είχα ξαναπεί
θυμάσαι τότε που ..


Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

τσάι και συμπάθεια

θέλω καφέ απεγνωσμένα
φωνάζω
αλλά δεν κάνει λέει
γιατί αρρώστησα
οι μύξες γίναν πράσινες
δηλαδή
το κεφάλι βαρύ
όχι μόνο απ' τις σκέψεις
εννοώ
και βήχω σα πούστης
αν και ποτέ δεν είδα πούστη με βήχα
στη ζωή μου
αν θέλω μόνο τσάι λέει
τσάι και συμπάθεια
σκάλισα κι εγώ εκείνο το ντουλάπι
που είναι ψηλά και δεν το φτάνω
έβαλα σκαμπό κι ανέβηκα
βρήκα βοτάνια και ματζούνια
τα έβρασα όλα μαζί
και βγήκε ένα απαίσιο ζουμί
που βρωμάει νοσοκομείο
και θυμίζει τη γιαγιά μου απ' το χωριό
που είναι νεκρή τώρα
και περιμένουμε να λιώσει εντελώς
να βάλουμε τα κόκαλά της σε κουτί
για να αδειάσει ο χώρος στον τάφο
ώστε να χωρέσει ο επόμενος
το ήπια κι ας μη μ' άρεζε
αλλά εσύ
ακόμα δε μοιάζει να με συμπαθείς και πολύ
τέλος πάντων
παίζει να σου περισσεύει
καμιά ενδοφλέβια νικοτίνης
τουλάχιστον;
γιατί ούτε να καπνίσω δε μ' αφήνουν
οι μαλάκες


ήταν εκείνη η μέρα που μάζεψα πολλές (κι αν όχι όλες) άχρηστες πληροφορίες.
ήταν εκείνη η μέρα που κάηκε ο εγκέφαλός μου,
και καλά να πάθει τέτοιος που είναι, άπληστος.
όλο θέλει να μαθαίνει να επεξεργάζεται να υπολογίζει και να μου βάζει ερωτηματικά.
βαρέθηκα πια.
ζορίζομαι.
μέσα σε όλα αυτά λοιπόν ήρθες και εσύ.
τσουπ.
σε φαντάστηκα να κάθεσαι απέναντι μου και να καπνίζεις
το ένα μετά το άλλο τσιγάρο σου
και αλήθεια σου λέω
δεν ήθελα τον ερωτά σου αλλά την εικόνα σου, δαίμονα.
ήτανε λέει μια κάποια γιορτή και όλη η πόλη ήταν κλειστή.
το μοναδικό φως στην πόλη ήταν μέσα στο δωμάτιό μου και αυτό χαμηλό γιατί με ενοχλούσε στα μάτια.
έκανες κύκλους στο ταβάνι και πάνω μου έπεφταν τα τσόφλια από τα μαύρα σπόρια σου.
έλα ρε παιδί μου από το σπίτι μου, που αλλού θέλεις να πας?
η πόλη είναι κλειστή, τα μπαρς αμπαρωμένα.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

και φτου κι απ' την αρχή

και φτου κι απ' την αρχή να ψάχνω τις σελίδες του τετραδίου
να βρω το σωστό "τύπο" για να λύσω τη συγκεκριμένη "εξίσωση"
 
Ο τύπος ήταν ένας φουκαράς που η μοίρα του ήταν γραμμένη σε μια σελίδα
με μολύβι
η σελίδα ήταν σκισμένη και το μολύβι είχε σχεδόν σβηστεί με τα χρόνια
Ο τύπος ήταν "καμένο χαρτί"

Η αυστηρή λογική με τρελαίνει και τα συναισθήματα δεν τα αντέχω
θα γραφτώ και εγώ σε μια σελίδα χαρτί και θα μείνω εκεί για πάντα
ως το φαινόμενο _ φαινόμενο είμαι εγώ που ακόμα σε αντέχω, που ακόμα σ' αγαπώ και σ' έχω όπως σ' έχω _σκυλολαϊκό άσμα
Θα με ψάχνεις όταν θα θέλεις να με χρησιμοποιήσεις για να ξεσκαλώσεις το κεφάλι σου
και η ρίζα θα είναι μοναδιαία

γι' αυτό άσε τα μαθηματικά στην άκρη
θα μπλέξουμε
ασχολήσου καλύτερα με τη γλώσσα
ξέρεις να τη χρησιμοποιείς καλύτερα




και φτου κι απ' την αρχή να στροβιλίζομαι ξανά στα ίδια λάθη
να διαγράφω τις ίδιες ακριβώς σπείρες που ζωγράφιζα προχθές

τουλάχιστον σήμερα αγόρασα καινούργιο στυλό

τα καινούργια στυλό έχουν πλάκα
είναι γεμάτα μελάνι μέχρι πάνω
και σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι θα φτιάξεις κάτι γαμάτο αυτή τη φορά
μέχρι να τελειώσεις, βέβαια, έχουν ήδη ξεθωριάσει κι αυτά
και οι γραμμές βγαίνουν διακεκομμένες
τι να κάνεις;
το μελάνι δεν είναι ποτέ αρκετό μάλλον

γι' αυτό άσε τα μαθηματικά στην άκρη
δως μου το χέρι σου και έλα να ζωγραφίσουμε τον κόσμο
-όσο προλαβαίνουμε τουλάχιστον-
ο,τι εξίσωση και να δοκιμάσεις το αποτέλεσμα θα' ναι το ίδιο εξάλλου

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗΝ

Έσβησα τόσες αμέτρητες φορές αυτό που ξεκίνησα να γράφω
μέχρι που η οθόνη του πισί άρχισε να μαδάει
και χιλιάδες μικροσκοπικά bits και byts έπεφταν στο πληκτρολόγιο
και μπλέκονταν ανάμεσα στα δάχτυλά μου και στο μυαλό μου
και άλλα σκεφτόμουν άλλα έγραφα και άλλα εννοούσα
αλλά τι σημασία έχει αφού στο κάτω κάτω οι λέξεις είναι κενές
-και μη νομίζεις ότι το λέω από κυνισμό
κενό σημαίνει άπειρος χώρος αμέτρητος χρόνος και άγραφο χαρτί-
περιμένουν τον καθένα ξεχωριστά να τους δώσει το νόημα που του ταιριάζει
απλώς το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που πιστέψουμε ότι θα επικοινωνήσουμε με αυτές
γι' αυτό και μ' αρέσουν τόσο τα παιχνίδια
τις αποδομούν ρε παιδί μου
τις κάνουν πιόνια στη σκακιέρα της δημιουργίας ή της ψυχοπάθειας
εξαρτάται πώς θες να το βλέπεις για να την παλεύεις με την πάρτι σου
και να λες σιγά μωρέ τι θα πεις τι θα πω δεν έχει σημασία
έτσι κι αλλιώς ο καθένας θα καταλάβει τα δικά του
γαμωλέξεις είναι στο κάτω κάτω
ασήμαντα πιονάκια που ορίζουν συμπεριφορές, πρόσωπα και συγκεκριμενοποιούν καταστάσεις και συναισθήματα. Παρ'ολ'αυτά.
Νόμοι, όροι , κανονισμοί, οδηγίες μυστικοί κώδικες και μη.
"Για να συνενοούμαστε" μου είπες
"Είμαι ερωτευμένος, δεν εννοώ δηλαδή ότι είμαι ερωτευμένος, αλλά για να συνενοούμαστε σου λέω ότι.." μου είπες
"Ω θεοί", σκέφτηκα
Μου αρέσει να μου μιλάς και να μου γράφεις μου αρέσει, αλλά ξέρεις τι;
Δεν αντέχω την ερμηνεία των λέξεων σου, όταν φεύγεις.
Δεν αντέχω.
Παρανοώ.
Άνοιξα και πάλι το πισί και άνοιξα το αρχείο του word, ξεκίνησα να πληκτρολογώ μανιωδώς γράμματα αριθμούς και σύμβολα. Σύμβολα, μας φάγανε και οι συμβολισμοί. Στο τέλος πρόσθεσα μια χαζή φωτογραφία μου, μια σέλφι.
Δεν πρόσεξα καθόλου τη σειρά των γραμμάτων που τοποθέτησα κάτω από τη φωτογραφία.
μετά από λίγο άρχισα να κάνω spelling
είσαι όμορφη, όταν λείπεις είσαι πιο όμορφη.
πόσο θα θελα να λείπεις για να σε φαντάζομαι.

μάλλον θα φταίει που ερωτεύτηκα την απουσία σου γιατί μου δίνει την πολυτέλεια να με φαντάζομαι στα μέτρα σου
όταν είσαι εδώ ή μάλλον όταν είμαι εκεί -εσύ ποτέ δεν είσαι εδώ- μου χαλάς τη σούπα
μπερδεύομαι, χάνω τα λόγια μου, κοκκινίζω και λέω παπάτζες
ύστερα τα θυμάμαι και ντρέπομαι κι εσύ λες ότι δεν πρέπει αλλά δείξε μου αν τολμάς έναν σε αυτή τη γαμημένη ζωή που νιώθει αυτό που πρέπει
τέλος πάντων, τι έλεγα; πάλι ξέφυγα από το θέμα -η ταχυπαλμία θα φταίει
α ναι, έλεγα ότι είμαι εκεί κι εσύ εδώ, χιλιόμετρα παραπέρα δηλαδή
προσπαθούμε αρκετά να επικοινωνήσουμε, δε λέω...
μα ποιος θα πρωτοχωρέσει στο κουτάκι του άλλου;
''βγάζουμε συνεννόηση'' είπες κι εγώ ένιωσα περήφανη που άκουγα το μεγαλύτερο ψέμα του πλανήτη
τουλάχιστον πλέον δε χρειάζομαι μήνες και χρόνια να το καταλάβω, το ξέρω από πριν και δεν πληγώνομαι αλλά δεν ελπίζω κιόλας οπότε ίσως και να μαι ήδη νεκρή.

ΥΓ: Μη μου φέρεις στεφάνι και λουλούδια
μόνο αν σε φέρει ο δρόμος πλάι απ' τον τάφο μου
στάσου μια στιγμή
ρίξε μια φαντασμαγορική χλέπα πάνω του και ορκίσου:

ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗΝ

Ύστερα συνέχισε ακάθεκτος με τρύπιες τσέπες χάνοντας τις υποσχέσεις σου στην πορεία.-