Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

αίμα εξετάσεις δρόμος κρατάω κράτος κατά

απορώ με εμένα, απορώ! Θα έπρεπε να τρέχω πανικόβλητη να προλάβω. Να προλάβω να αλλάξω δουλειά, σπίτι και ζωή.

Είμαι κατά 2,5 μήνες πίσω! Θα μου πεις εδώ έμεινα χρόνια πίσω με την εμμονή μου για σένα, οι 2,5 μήνες μας πείραξαν.

Θα έχεις δίκιο για μια φορά ακόμη. Κρατάω τις δυνάμεις μου και αράζω στον καναπέ με τον κρύο φραπέ μου. Το φθινόπωρο με χρειάζεται ακέραια σωματικά και ψυχικά. Απενεργοποιώ τις αισθήσεις μου και περιμένω να ρθει η σπιτονοικοκυρά μου να με πετάξει έξω.

Να μου πει ".....και όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει Κράτος Πρόνοιας", να γελάσω δυνατά και να μου πει "Άντε τώρα μάζευτα"

Θα πηγαίνω στο καινούργιο σπίτι από τον ίδιο δρόμο για το παλιό και όπου με βγάλει. Ποτέ δεν μου άρεζαν οι αλλαγές γι αυτό δεν πάω ποτέ για εξετάσεις αίματος το φρέσκο αίμα δεν με συγκινεί καθόλου!




οι εξετάσεις αίματος που μου έδωσαν σήμερα δείχνουν καθαρά πως πάσχω από έλλειψη ψυχής
ο γιατρός με ανέβασε στη ζυγαριά κι εκείνη με έβγαλε ελαφρύτερη κατά 21 γραμμάρια
έλεγε ότι η κατάσταση είναι σοβαρή και άλλα πολλά τέτοια κοιτώντας με λοξά πάνω από τα πρεσβυωπικά γυαλιά του
μου σύστησε να βάζω τρεις φορές τη μέρα τις λέξεις στη σωστή σειρά και να λέω μισές αλήθειες

βγαίνω στο δρόμο και τρέχω όσο μπορώ πιο μακριά σου
φωνάζω ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ κι άλλα τέτοια κλισέ για να δείχνω φυσιολογική
στο τέλος φτάνω σπίτι μου

μπαίνω κατευθείαν κάτω από το ντους χωρίς να ανάψω τα φώτα
κρατάω σφιχτά το σφουγγάρι κι αρχίζω να τρίβομαι παντού με μανία

θέλω να ξεπλύνω τις ενοχές μου και το βλέμμα σου -ή το ανάποδο-
θέλω να κόψω το κάπνισμα αλλά φοβάμαι πως μετά δεν θα μπορώ να ξαναγράψω
θέλω να σταματήσω να σου γράφω αλλά φοβάμαι πως μετά δε θα νομίζεις ότι με ξέρεις

τρίβοντας αρχίζει να ξεκολλάει το δέρμα μου μαζί με τους ρόλους που μου φόρεσαν οι γύρω σου
μένω γυμνή και ξεσκισμένη

να, κοίτα με! σ' αρέσω τώρα;
πώς σου φαίνονται οι σάρκες μου;
είναι ολοδικές μου
όπως ακριβώς το ζήτησες
..................................
ε, πού πας;
φοβάσαι;


Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

γέρνω φυσικά κουτί μάνταλα καρπούζι νερό


γέρνω προς τα κάτω
από τη μέση και πάνω
στην άκρη του μπαλκονιού σου
μπας και ζαλιστώ απ΄ την ακροφοβία
και την ακούσω δωρεάν

φυσικά δεν πιάνει πάντα
αλλά πάντα με πιάνει η μέση μου
και ξεμένω εκεί για μια-δυο ώρες

ξερνάω ένα καρπούζι κατακόρυφα
στο κεφάλι κάποιου περαστικού
του ρίχνω νερό για να καθαρίσουμε
αυτός από τα σπόρια
εγώ απ' τις ενοχές μου

κρύβομαι στο σπίτι σου
σφραγίζω όλα τα μάνταλα
ψοφάω στο κουτί μου



Φυσικά και κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία, του είπα , πάρε παράδειγμα εμένα θέλω να γίνω ποιήτρια και είμαι ανορθόγραφη, γέλασε.
Μη γελάς, του είπα, δώσε μου ένα ποτήρι νερό να συνεχίσω, μάλλιασε η γλώσσα μου να προσπαθώ να σε πείσω πως η ζωή και ο θάνατος είναι ανορθόγραφοι όπως και εγώ, είναι απρόβλεπτοι, όπως και εσύ. Γέρνω ή γερνώ τι σημασία έχει πού τονίζεται.
Όταν γύρισε από την κουζίνα είχε κόψει κομματάκια καρπούζι και είχε βάλει στο καθένα μια οδοντογλυφίδα.
Πρέπει να βαριέσαι πολύ για να το κάνεις αυτό, του είπα και γέλασε.
χάιδεψα τα δάχτυλά μου τα ζωγραφισμένα στο σώμα του μάνταλα. έκλεισα επιτέλους το κουτί με τις μαλακίες και τον έριξα στο κρεβάτι.





Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

τα ίδια και τα ίδια

δέκα το πρωί ξυπνάω για να πιω 3 λίτρα νερό
τα γαμημένα ξίδια μου κάναν το κεφάλι καζάνι
έτοιμο είναι να εκραγεί
τρέχω στο μπάνιο και ξερνάω
γάμησε τα
είχα φάει και 10 κομμάτια πίτσα από τη ντέλα μάμα πριν βγω
πλένομαι - σκουπίζομαι και κλαίω, να κλαίω
γιατί το κεφάλι μου έγινε καζάνι
και βράζεις μέσα εσύ
και για όλα φταίει ο χαζός ο συγκάτοικος μου, που ξέχασε το διακόπτη της κουζίνας ανοιχτό
και δεν είμαι σπίτι να τον κλείσω.
ακούω θόρυβο στο δίπλα δωμάτιο, ποιος είναι πάλι αυτός
"να κοίτα με, κλαίω" λέω
"τι έχεις?" λέει
"τι να 'χω?" λέω "απλά κλαίω, να κοίτα κλαίω"
"τι έχεις?" λέει
"δεν έχω " λέω
"έχεις" λέει
"δεν έχω" λέω
"λέγε που είναι?" λέει
"δεν ξέρω" λέω
"λέγε" λέει
"δε λέω" λέω
καταφέρνω να ξεφύγω και τρέχω
τρέχω και κλαίω
με σταματάει ένα παιδί
"τι έπαθες" μου λέει
"τίποτα, απλά κλαίω" λέω
"αυτό το κατάλαβα, αλλά γιατί τρέχεις ρωτάω"¨
"τρέχω γιατί τρέχω" λέω
"εντάξει" μου λέει και ξεκινάει να τρέχει προς την άλλη κατεύθυνση
συνεχίζω και γω και φτάνω έξω από το σπίτι σου
"μη κλαις, θα κλάψω εγώ"φωνάζω



  Βαρέθηκα ρε κουράστηκα πώς το λένε τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά να μπορώ πλέον να προβλέπω τα πάντα από πριν με μαθηματική ακρίβεια δεν έχει πλάκα έτσι ρε γαμώτο τουλάχιστον οι οθόνες στο μετρό σήμερα είχαν χαλάσει και έδειχναν όλες τους ασπρόμαυρα παράσιτα μεγάλη εντύπωση μου έκανε αυτό το σπάσιμο της ρουτίνας άσε που είναι χίλιες φορές προτιμότερο από αυτές τις λίστες με τα ονόματα που γιορτάζουν και σου υπενθυμίζουν πόσο αγενής δείχνεις που επιμένεις να μην παίρνεις για χρόνια πολλά έχοντας απαρνηθεί την κυρίαρχη χριστιανική θρησκεία και -κυρίως- από τα άμπερ και σίλβερ αλέρτ παιδιών που απήχθησαν και γέρων που το έσκασαν από τα δωμάτια φυλακές τους αμφότεροι κι ας μην υπάρχει έτσι κι αλλιώς καμία γαμημένη περίπτωση να γνωρίσεις κάποιον από τις φωτογραφίες ακόμα κι αν έχει περάσει είκοσι τρεις φορές από μπροστά σου γιατί απλώς δε θα τον πρόσεξες άμα θυμόμασταν όσους συναντάμε στη μητρόπολη θα ήμασταν ήδη στο ψυχιατρείο μια ώρα νωρίτερα οπότε απλώς καταφέρνουν να σε φρικάρουν ακόμα περισσότερο και πνίγεσαι εντελώς μες στο φόβο που σε κυρίευε ούτως ή άλλως και το μεγαλύτερό σου όνειρο γίνεται η επιστροφή στο σπίτι με κλειδαριά ασφαλείας και τριπλό σύρτη στα παράθυρα γαμώ τι ωραία που περνάμε στην πρωτεύουσα!

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

καλοκαίρι

 Κλειδωμένη στο γραφείο από το αφεντικό μου προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στη δουλειά αλλά το μόνο που κατάφερνα είναι να σκέφτομαι την κλήση για παράνομο παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο που μου κόψανε το πρωί, τον αγαπημένο μου παππού που πήγε και πέθανε πριν δέκα χρόνια από καρκίνο και τη ζωή που δε ζω. Οι δείκτες του ρολογιού στον τοίχο σερνόντουσαν σαν να φάγαν κεταμίνη και μέσα σε όλα το Καλοκαίρι θα τελείωνε νωρίτερα φέτος. "Σχεδόν δεν θα υπάρξει καν" ανακοινώθηκε από τα Μέσα Νοητικής Καθυστέρησης. ''Είναι απαραίτητο να δοθούν φορολογικές ελαφρύνσεις στο Χειμώνα αν θέλουμε να βγούμε από την Κρίση'' δήλωνε με στόμφο ο Υπουργός Οικονομικών. Προσπάθησα να κλείσω την τηλεόραση αλλά το αφεντικό είχε κρύψει καλά το τηλεκοντρόλ και δεν μπορούσα να το βρω. Αποφάσισα πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κι εγώ αφεντικό για να μπορώ να κάνω διακοπές την ώρα που οι άλλοι θα δουλεύουν για μένα.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

those were the days

δυνατή βροχή και βροντές
αφού είναι καλοκαίρι διάολε άσε μας
είχα μόλις βάλει το καινούργιο μου σορτσάκι τζιν
και την μπλούζα που μου χάρισες
αστραπές φωτίζουν το δωμάτιο
και αρχίζει να ρίχνει καρέκλες ο ουρανός
φοράω το πράσινο αδιάβροχο
βγαίνω από το σπίτι
συνεχίζει να ρίχνει καρέκλες
αρχίζω να τρέχω
τι κίνηση τι πανικός
ένα μήνυμα στο κινητό μου
λέω δε γαμιέται θα φτάσω και θα το δω μετά
σχεδόν έφτασα
τι αγωνία
έφτασα
που είσαι;
ας δω το μήνυμα
"ας το αφήσουμε καλύτερα ρε συ"
αη στο διάολο και εσύ !

https://www.youtube.com/watch?v=2KODZtjOIPg


υποκλίθηκες και άπλωσες το χέρι
εγώ αναστέναξα και ξεφύσηξα
μέχρι να χαμογελάσω και να λάμψουν τα μάτια μου
είχες συννεφιάσει και έδειχνες μουντός

συνεχίζεις με ρυθμικά βήματα και πιρουέτες
εγώ αστράφτω και βροντάω
μέχρι που ξεχνιέμαι από τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες
αλλά είσαι ήδη ανεμοστρόβιλος και ρίχνεις χαλάζι

θα χορεύουμε άτσαλα όλο το βράδυ
από αλαζονεία
μην τυχόν παραδεχτούμε
πως τα βήματά μας δε θα συγχρονιστούν

δε φταις εσύ
-ούτε το τάιμινγκ-
εμένα κατηγορώ
που αγαπώ με χρονοκαθυστέρηση

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Μία στο τόσο

Μία στο τόσο
περνά ο παλιατζής με την καρότσα του
πλαστικά και παλιοσίδερα μαζεύει
μία κούκλα, ένα τόπι
κι εκείνο το τριόροφο γκαράζ με τ' αμαξάκια
που μου άρεσε τόσο πολύ
αλλά ποτέ δε μου το πήραν γιατί γεννήθηκα κορίτσι

ξέμεινα από τότε με την απορία
πρέπει να διαθέτεις πούτσο για να σ' αρέσει το βρουμ βρουμ;
δοκίμασα να βάλω ένα χωνί κάποια στιγμή
μήπως και κατουρήσω όρθια
και τους ξεγελάσω
αλλά τα τσίσα μου πέφτανε στραβά
λέρωσα το φουστάνι και ξενέρωσα

βαρέθηκα ρε να προσπαθώ να μου μοιάσω
πάμε να φύγουμε να μη με βλέπω άλλο
ανέβα στο μηχανάκι


Το μηχανάκι είχε γίνει χίλια κομμάτια. Εκείνος δεν έπαθε τίποτα. Τον πήγανε βέβαια στο νοσοκομείο, προληπτικά. Του κάνανε εξετάσεις πολλές. Από μια απλή εξέταση αίματος ως και αξονική τομογραφία.
Εκείνη όμως.
Εκείνη όταν άκουσε το τρακάρισμα στο δρόμο και βγήκε να δει τι έγινε, από το μπαλκόνι της, όταν είδε το μηχανάκι χίλια κομμάτια, σπάραξε από λυγμούς, δεν μπορούσε καλά-καλά ν αναπνεύσει. Λιποθύμησε.
Την πήγανε στο νοσοκομείο.
Της κάνανε εισαγωγή.
Της δώσανε 3 ώρες, 20 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα ζωής.
"πάσχει από μανία κτητικότητας, νόμιζε πως το μηχανάκι ήταν δικό της", είπαν οι γιατροί
"θα της χορηγούμε ενδοφλέβια νικοτίνη που και που", είπαν.

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

ο συνδρομητής που καλέσατε είναι κατειλημμένος


έλεγε συνέχεια ότι δεν έχει σημασία να τα καταφέρεις αρκεί να προσπαθείς,
να προσπαθείς πάντα και για πάντα
έλεγε μα δεν γίνετε να τα καταφέρεις , μόνο να προσπαθήσεις γίνεται
και αυτό έχει πλάκα
έλεγε
πάντα μα πάντα υπάρχει και άλλο
οπότε τι να καταφέρεις
ο άλλος πήγε και έγινε θεός
και αυτό δεν του έφτανε
φαντάσου

να καταφέρεις να γράψεις καλά στις πανελλήνιες
για να καταφέρεις να καταφέρεις να μπεις σε κάποια καλή σχολή
να καταφέρεις να πάρεις το πτυχίο και το πτυχίο των αγγλικών των γαλλικών των ισπανικών των
ρωσσικών των και των και των
ξένων γλωσσών
να καταφέρεις να ξεπεράσεις τη θλίψη σου και τον χαμένο ερωτά σου
για να μπορέσεις να βρεις μια δουλεία
για να ζήσεις.

καμιά φορά σκέφτομαι να γίνω και εγώ θεός
αλλά η αιωνιότητα μοιάζει βαρετή
"να ζεις για πάντα"
μα για πάντα;
Αυτό το "για πάντα"
πόσο βαρετό θεε μου

και μια και το φερε η κουβέντα
-γιατί ο θεός δεν ερωτεύτηκε ποτέ??
ίσως γιατί ήταν θεός και ένοιωθε γαμάτος
ίσως γιατί όταν ερωτευόμαστε κάποιον είναι επειδή θέλουμε να γίνουμε σαν κι αυτόν
ε και ο θεός δεν ήθελε να είναι κάτι άλλο από αυτό που ήταν

θα προσπαθήσω να τον πάρω τηλέφωνο
να μάθω τι χαρτιά χρειάζεται να καταθέσω για να γίνω και γω θεός
γιατί στην εφορία που πήγα μου τα μασούσανε


Όταν η Έτσι αποφάσισε επιτέλους να τηλεφωνήσει στον Άλλον είχαν περάσει ακριβώς τέσσερις ώρες, είκοσι τρία λεπτά, ένα δευτερόλεπτο, εκατόν δέκα εφτά σενάρια για το τι θα απαντήσει, τριάντα έξι διαφορετικές ανασφάλειες και δύο εκλάμψεις αυτοπεποίθησης. Κρατώντας μόνο την τελευταία και πετώντας στην ανακύκλωση τα υπόλοιπα πληκτρολόγησε τον αριθμό του.
Ήταν κατειλημμένος.
Ένιωσε σαν να έφαγε σφαλιάρα και κοκκίνισε από ντροπή κι ας μην την έβλεπε κανείς.
Σήκωσε το κινητό και χωρίς να το πολύ σκεφτεί πήρε τον Παράλλον που δεν την έψηνε και τόσο αλλά 'ντάξει ρε παιδί μου καλός είναι κι αυτός.

Όταν ο Άλλος έκλεισε το τηλέφωνο, βρήκε μια κλήση της Έτσι. Μιλούσε με ένα φιλαράκι που του έλεγε να βγούνε μα εκείνος τον γείωσε καθώς σκόπευε να προτείνει σε εκείνη. Είχαν περάσει οχτώ λεπτά, σαράντα τρία δευτερόλεπτα, εξήντα πέντε διαφορετικές σεξουαλικές φαντασιώσεις και μια φευγαλέα επιθυμία για κατούρημα.
Χαμογέλασε αυτάρεσκα που τον πρόλαβε αυτή και την πήρε πίσω.
Ήταν κατειλημμένη.
Ένιωσε σαν να έφαγε γκολ και έριξε ένα γαμωσταυρίδι κι ας μην τον άκουγε κανείς.
Σήκωσε το κινητό χωρίς να το πολύ σκεφτεί και πήρε την Γιουβέτσι που δεν έχει τόσο μεγάλα βυζιά αλλά σιγά μωρέ έχει ωραίο κώλο τουλάχιστον.

Όταν η Έτσι έκλεισε το τηλέφωνο ήταν αρκετά αφηρημένη και δεν πρόσεξε την κλήση του Άλλου. Είχε κανονίσει με τον Παράλλον, βλέπεις, και σκεφτόταν τι να βάλει. Το συνειδητοποίησε όταν βγήκε από το σπίτι αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Απογοητευμένη κατευθύνθηκε προς το μέρος που την περίμενε ο Παράλλος. Εκεί βρισκόταν και ο Άλλος με την Γιουβέτσι.
Ντράπηκε ακόμα περισσότερο και αποφάσισε να μην ξανασχοληθεί μαζί του.

Όταν ο Άλλος είδε την Έτσι με τον Παράλλον ήταν ήδη με την Γιουβέτσι.
Θύμωσε ακόμα παραπάνω και αποφάσισε να πηδήξει την Γιουβέτσι κι ας είχε αρχίσει να τη βαριέται στα πρώτα τέσσερα λεπτά που βρεθήκανε.

Κι αν σου μοιάζει όλο αυτό περίπλοκο, που να άκουγες και τις ιστορίες του Παράλλου και της Γιουβέτσι!

Μετά από λίγο καιρό η Έτσι παράτησε τον Παράλλον γιατί δεν την έπαιρνε αγκαλιά μετά το σεξ και ο Άλλος την Γιουβέτσι γιατί τον έπρηζε κάθε φορά με το προφυλακτικό. Και η αλήθεια είναι ότι αυτό το παραμύθι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα καθώς σε ένα παράλληλο σύμπαν -που όταν η Έτσι πήρε τον Άλλον εκείνος το σήκωσε κατευθείαν- η κατάληξη ήταν κάπως παρόμοια με διαφορετικούς συνδυασμούς.

Το μόνο ενδιαφέρον ίσως είναι το πέρασμα του χρόνου. Παλιότερα, ας πούμε, όλο αυτό θα στο' χα στείλει και η ιστορία θα' χε χάπι εντ...