Παρασκευή 6 Μαΐου 2016

ασόβαρη σκέψη

Ύστερα από ασόβαρη σκέψη κατέληξα στο ότι το πιο δύσκολο πράγμα με το γράψιμο είναι η πρώτη φράση. Αν καταφέρεις να τη βρεις, μετά όλα κυλούν από μόνα τους. Ξεκινά να ξετυλίγεται η μπομπίνα του υποσυνείδητου και δεκάδες συνειρμοί εκτοξεύονται στο κεφάλι. Τα δάχτυλα κάνουν αγώνα δρόμου πάνω στο πληκτρολόγιο να προλάβουν να πιάσουν όσους περισσότερους μπορέσουν. Κάποιοι καταφέρνουν και το σκάνε, πηδούν απ' την οθόνη χωρίς να το πάρω χαμπάρι και κρύβονται κάτω απ' το μαξιλάρι μου. Τη νύχτα εισβάλουν ξανά κρυφά στο μυαλό μου και προσποιούνται ότι ότι, ότι ,ότι τι;
ότι είναι όνειρα . Υποσυνείδητα είναι. Υποσυνείδητα κρυμμένα και χωμένα, βαθιά μέσα στην ψυχή.
όχι στο μυαλό αλλά στην ψυχή. Είχε πει "στο μυαλό είναι ο στόχος"
Όχι αγάπη μου για όλους. Για μένα όλα στην ψυχή είναι. Γι' αυτό γράφω μια λέξη και ξαπλώνω μετά από λίγο γράφω μια ακόμη και μετά πάλι ξαπλώνω.
Να χα χρόνο να κοιμάμαι και να σου γράφω, να χα χρόνο να σου γράφω για όλα εκείνα που νόμιζα πως ήμουν εγώ και για όλα εκείνα που κατάφερα να είμαι εγώ. Να σε αγγίζουν μέσα στην ψυχή και να κλαις, να κλαις.
Την ψυχή σου ήθελα να αγγίξει την ψυχή μου. Όχι το μυαλό για το μυαλό.
Το πρόβλημα βρισκόταν μάλλον στο γεγονός ότι τελικά δεν είχα καθόλου ψυχή, μου έλειπαν αυτά τα 21 παραπανίσια γραμμάρια γι' αυτό και η ζυγαριά με βγάζει πάντα τόσο ελαφριά.
Τέλος πάντων, με τα λόγια τουλάχιστον τα πήγαινα καλά όσο ζούσα. Μπορούσα να γεμίζω ώρες και ώρες με ακατάπαυστο μονόλογο χωρίς να βαριέσαι ή -έστω- να το παραδέχεσαι. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι καταλαβαίνω γιατί το πιο δύσκολο πράγμα με το γράψιμο είναι η πρώτη φράση. Αν δεν καταφέρεις να τη βρεις, καταλήγεις να γράφεις πίπες σαν κι αυτό.





Τετάρτη 4 Μαΐου 2016

δεν ξέρω τι..

Είναι ένα τραγούδι που λέει "Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά μα ούτε και στους μεγάλους"
Αυτός ο στίχος δεν έχει να μας πει απολύτως τίποτα αλλά δεν πειράζει.
Κάπως έπρεπε να ξεκινήσω να γράφω, κάπως έπρεπε να ξεκινήσω να σου γράφω.
Ήθελα να δηλώσω ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παιδί. Ήθελα να το δηλώσω στους γονείς μου
όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, στο λαμπρό αυτό πανεπιστήμιο.
Δεν το έκανα τότε γιατί θα γελούσαν οι άνθρωποι. Είπα να τους το δείξω με τα χρόνια και κάποια στιγμή να πουν από μόνοι τους "Αχ το παιδί μου έγινε παιδί, έβγαλε τη σχολή του βέβαια αλλά αποφάσισε να γίνει παιδί"


Τα παιδιά, βλέπεις, δεν βιώνουν ποτέ το μπαντ τριπ του έρωτα. Σε κοιτάζουν με αυτό το κουταβίσιο βλέμμα και δεν μπορείς να τους αντισταθείς. Γίνονται το κέντρο του κόσμου σου και τους κάνεις πάντα όλα τα χατίρια.

Περιμένω λοιπόν αυτή τη στιγμή που το όνειρό μου θα γίνει πραγματικότητα.
Τότε να ξέρεις και να είσαι έτοιμος πως σαν παιδί που θα είμαι θα σου λέω την αλήθεια ως έχει και δεν θα σου χαϊδέψω ξανά ποτέ τ' αυτιά. Όταν θέλω να σε βρίσω θα το κάνω με την ψυχή μου ολόκληρη και όταν θα σε αγαπάω θα σε αγαπάω πολύ πάρα πολύ. Όταν θέλω να παίξουμε θα σε πρήζω και εσύ τελικά θα το κάνεις. Όταν δεν θέλω να φύγεις δεν θα σε αφήνω από την αγκαλιά μου και εσύ θα μένεις και όταν θέλω να φύγεις θα σε διώχνω και θα σε φτύνω.


Κι εσύ θα χαμογελάς πάντα και θα σκέφτεσαι 'δε βαριέσαι... παιδί είναι' και θα συνεχίζεις να με αγαπάς το ίδιο και περισσότερο. Δε θα με αφήνεις ποτέ μόνη.

Περιμένω αυτή τη στιγμή πως και πως.
Που σαν παιδί και γω θα μου αρέσει να παίζω τόσο πολύ με όπλα και θα μου αρέσει να κυνηγάω κακούς και θα ξέρω πολύ καλά ποιοι είναι οι κακοί.


Θα τσακίζω φασίστες και θα σου κάνω έρωτα με όλους τους τρόπους του κόσμου.

Μαμά μη κλαις, θα χω το άλλοθι. Θα είμαι παιδί.
Αγάπη μου, να τρέμεις , θα χω το άλλοθι ότι είμαι παιδί.

Τρίτη 3 Μαΐου 2016

send

σε θυμήθηκα στα ξαφνικά
καταπίνοντας το τελευταίο κυβάκι σοκολάτας
η σοκολάτα λένε είναι το υποκατάστατο του σεξ
και εγώ λέω ότι δεν είναι γενικά του σεξ
είναι το υποκατάστατο του σεξ μαζί σου
και αναρωτιέμαι πως μπορεί να μιλάει και να το ξέρει ο καθένας αυτό
ενώ εσύ μου ορκιζόσουν και μου έλεγες
'αγάπη μου, δεν έχω μάτια για κανέναν άλλο στον κόσμολόκληρο'
βέβαια είναι και η άλλη σοκολάτα που καπνίζεται
αυτή ίσως είναι υποκατάστατο του σεξ γενικά

και αφού τσαλάκωσα το περιτύλιγμα στη χούφτα μου
σκέφτηκα γιατί όχι; θα σου γράψω
για τόσα γράφω κάθε μέρα άλλωστε
αξίζεις κι εσύ λίγο απ' το μελάνι μου φαντάζομαι
το μελάνι μου θα μου θυμίζει για πάντα εκείνο το μελανούρι
που με κοιτούσε επίμονα χθες βράδυ στο μετρό
πως το άφησα να μου ξεφύγει έτσι


γεια σου λοιπόν! με λένε μπερδεμένη
κάποιες φορές καταπίνω τη γλώσσα μου
κι άλλες δε βάζω γλώσσα μέσα
μου παίρνει γύρω στις τρεις ώρες να πάρω μια απόφαση
και ακριβώς τρία δευτερόλεπτα για να την αθετήσω
οι επιθυμίες μου σχηματίζουν καρδιογράφημα

άμα είσαι καλός μαζί μου
θα φοβηθώ και θα κρυφτώ πίσω απ' το δάχτυλό μου
κι όταν παγώνεις και γυρνάς την πλάτη
θα γράφω στιχάκια για την έννοια της απόρριψης
την πτωτική τάση του απωθημένου
και τα μπαντ τριπ
μπατ τριπ είναι μια μπάντα Post Hardcore eXperimental

τα στιχάκια θα συνεχίζουν να γράφονται
ανεξάρτητα τι κάνεις ή τι δεν
ανεξάρτητα ακόμα κι από μένα
συνήθως βαριούνται στο τέλος
πατάνε μόνα τους το send
και με στέλνουν εκείνα σε σένα

το μόνο που με παρηγορεί
είναι πως ποτέ δεν υποστήριξα
πως μαζί μου θα βγάλεις άκρη
και ξέρεις ποιο είναι το αστείο;
είπα να γράψω για εσένα
και κατέληξα να μιλάω για τον εαυτό μου και την ποίηση

η απόδειξη ότι δεν είσαι ερωτευμένος με κάτι
είναι απλή
ο εαυτός σου συνεχίζει να είναι για σένα
ο πιο γαμάτος εαυτός που υπάρχει
και εκεί ακριβώς είναι που κάποιος καημένος
θα σε ερωτευτεί για να του κάνεις τη ζωή πατίνι.

Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

Θυμάσαι τότε που..

Θυμάσαι τότε που..
     
                                                    όχι
                με τίποτα
          ούτε καν
  σε καμία περίπτωση
                              δεν παίζει ρε σου λέω
             δεν έγινε ποτέ
        ιδέα σου ήταν
                                             ειλικρινά

                                ..παίζαμε με τις λέξεις;



παίζαμε με τι λέξεις
πετούσε μια γαλλική μια αγγλική
τίποτα δεν καταλάβαινα
και όλο έλεγα DA και DA
κατάλαβε ότι την κορόιδευα
μα την αγαπούσα, αλήθεια λέω
δεν ήξερα γράμματα και δεν μπορούσα να διαβάζω τα γράμματά της 
και έκλαιγα κάθε φορά που λάμβανα ένα από αυτή
κατάπινα τα χαρτιά ολόκληρα για να την νιώσω μέσα μου
αλλά σε καμία περίπτωση η ηδονή δεν ήταν η ίδια
θυμάμαι τότε που της έκλεινα το στόμα με φιλιά
μιλούσε ασταμάτητα και με ζάλιζε
αλλά την αγαπούσα
στο είχα ξαναπεί
θυμάσαι τότε που ..


Τρίτη 19 Απριλίου 2016

τσάι και συμπάθεια

θέλω καφέ απεγνωσμένα
φωνάζω
αλλά δεν κάνει λέει
γιατί αρρώστησα
οι μύξες γίναν πράσινες
δηλαδή
το κεφάλι βαρύ
όχι μόνο απ' τις σκέψεις
εννοώ
και βήχω σα πούστης
αν και ποτέ δεν είδα πούστη με βήχα
στη ζωή μου
αν θέλω μόνο τσάι λέει
τσάι και συμπάθεια
σκάλισα κι εγώ εκείνο το ντουλάπι
που είναι ψηλά και δεν το φτάνω
έβαλα σκαμπό κι ανέβηκα
βρήκα βοτάνια και ματζούνια
τα έβρασα όλα μαζί
και βγήκε ένα απαίσιο ζουμί
που βρωμάει νοσοκομείο
και θυμίζει τη γιαγιά μου απ' το χωριό
που είναι νεκρή τώρα
και περιμένουμε να λιώσει εντελώς
να βάλουμε τα κόκαλά της σε κουτί
για να αδειάσει ο χώρος στον τάφο
ώστε να χωρέσει ο επόμενος
το ήπια κι ας μη μ' άρεζε
αλλά εσύ
ακόμα δε μοιάζει να με συμπαθείς και πολύ
τέλος πάντων
παίζει να σου περισσεύει
καμιά ενδοφλέβια νικοτίνης
τουλάχιστον;
γιατί ούτε να καπνίσω δε μ' αφήνουν
οι μαλάκες


ήταν εκείνη η μέρα που μάζεψα πολλές (κι αν όχι όλες) άχρηστες πληροφορίες.
ήταν εκείνη η μέρα που κάηκε ο εγκέφαλός μου,
και καλά να πάθει τέτοιος που είναι, άπληστος.
όλο θέλει να μαθαίνει να επεξεργάζεται να υπολογίζει και να μου βάζει ερωτηματικά.
βαρέθηκα πια.
ζορίζομαι.
μέσα σε όλα αυτά λοιπόν ήρθες και εσύ.
τσουπ.
σε φαντάστηκα να κάθεσαι απέναντι μου και να καπνίζεις
το ένα μετά το άλλο τσιγάρο σου
και αλήθεια σου λέω
δεν ήθελα τον ερωτά σου αλλά την εικόνα σου, δαίμονα.
ήτανε λέει μια κάποια γιορτή και όλη η πόλη ήταν κλειστή.
το μοναδικό φως στην πόλη ήταν μέσα στο δωμάτιό μου και αυτό χαμηλό γιατί με ενοχλούσε στα μάτια.
έκανες κύκλους στο ταβάνι και πάνω μου έπεφταν τα τσόφλια από τα μαύρα σπόρια σου.
έλα ρε παιδί μου από το σπίτι μου, που αλλού θέλεις να πας?
η πόλη είναι κλειστή, τα μπαρς αμπαρωμένα.

Τρίτη 12 Απριλίου 2016

και φτου κι απ' την αρχή

και φτου κι απ' την αρχή να ψάχνω τις σελίδες του τετραδίου
να βρω το σωστό "τύπο" για να λύσω τη συγκεκριμένη "εξίσωση"
 
Ο τύπος ήταν ένας φουκαράς που η μοίρα του ήταν γραμμένη σε μια σελίδα
με μολύβι
η σελίδα ήταν σκισμένη και το μολύβι είχε σχεδόν σβηστεί με τα χρόνια
Ο τύπος ήταν "καμένο χαρτί"

Η αυστηρή λογική με τρελαίνει και τα συναισθήματα δεν τα αντέχω
θα γραφτώ και εγώ σε μια σελίδα χαρτί και θα μείνω εκεί για πάντα
ως το φαινόμενο _ φαινόμενο είμαι εγώ που ακόμα σε αντέχω, που ακόμα σ' αγαπώ και σ' έχω όπως σ' έχω _σκυλολαϊκό άσμα
Θα με ψάχνεις όταν θα θέλεις να με χρησιμοποιήσεις για να ξεσκαλώσεις το κεφάλι σου
και η ρίζα θα είναι μοναδιαία

γι' αυτό άσε τα μαθηματικά στην άκρη
θα μπλέξουμε
ασχολήσου καλύτερα με τη γλώσσα
ξέρεις να τη χρησιμοποιείς καλύτερα




και φτου κι απ' την αρχή να στροβιλίζομαι ξανά στα ίδια λάθη
να διαγράφω τις ίδιες ακριβώς σπείρες που ζωγράφιζα προχθές

τουλάχιστον σήμερα αγόρασα καινούργιο στυλό

τα καινούργια στυλό έχουν πλάκα
είναι γεμάτα μελάνι μέχρι πάνω
και σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι θα φτιάξεις κάτι γαμάτο αυτή τη φορά
μέχρι να τελειώσεις, βέβαια, έχουν ήδη ξεθωριάσει κι αυτά
και οι γραμμές βγαίνουν διακεκομμένες
τι να κάνεις;
το μελάνι δεν είναι ποτέ αρκετό μάλλον

γι' αυτό άσε τα μαθηματικά στην άκρη
δως μου το χέρι σου και έλα να ζωγραφίσουμε τον κόσμο
-όσο προλαβαίνουμε τουλάχιστον-
ο,τι εξίσωση και να δοκιμάσεις το αποτέλεσμα θα' ναι το ίδιο εξάλλου

Δευτέρα 11 Απριλίου 2016

ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗΝ

Έσβησα τόσες αμέτρητες φορές αυτό που ξεκίνησα να γράφω
μέχρι που η οθόνη του πισί άρχισε να μαδάει
και χιλιάδες μικροσκοπικά bits και byts έπεφταν στο πληκτρολόγιο
και μπλέκονταν ανάμεσα στα δάχτυλά μου και στο μυαλό μου
και άλλα σκεφτόμουν άλλα έγραφα και άλλα εννοούσα
αλλά τι σημασία έχει αφού στο κάτω κάτω οι λέξεις είναι κενές
-και μη νομίζεις ότι το λέω από κυνισμό
κενό σημαίνει άπειρος χώρος αμέτρητος χρόνος και άγραφο χαρτί-
περιμένουν τον καθένα ξεχωριστά να τους δώσει το νόημα που του ταιριάζει
απλώς το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που πιστέψουμε ότι θα επικοινωνήσουμε με αυτές
γι' αυτό και μ' αρέσουν τόσο τα παιχνίδια
τις αποδομούν ρε παιδί μου
τις κάνουν πιόνια στη σκακιέρα της δημιουργίας ή της ψυχοπάθειας
εξαρτάται πώς θες να το βλέπεις για να την παλεύεις με την πάρτι σου
και να λες σιγά μωρέ τι θα πεις τι θα πω δεν έχει σημασία
έτσι κι αλλιώς ο καθένας θα καταλάβει τα δικά του
γαμωλέξεις είναι στο κάτω κάτω
ασήμαντα πιονάκια που ορίζουν συμπεριφορές, πρόσωπα και συγκεκριμενοποιούν καταστάσεις και συναισθήματα. Παρ'ολ'αυτά.
Νόμοι, όροι , κανονισμοί, οδηγίες μυστικοί κώδικες και μη.
"Για να συνενοούμαστε" μου είπες
"Είμαι ερωτευμένος, δεν εννοώ δηλαδή ότι είμαι ερωτευμένος, αλλά για να συνενοούμαστε σου λέω ότι.." μου είπες
"Ω θεοί", σκέφτηκα
Μου αρέσει να μου μιλάς και να μου γράφεις μου αρέσει, αλλά ξέρεις τι;
Δεν αντέχω την ερμηνεία των λέξεων σου, όταν φεύγεις.
Δεν αντέχω.
Παρανοώ.
Άνοιξα και πάλι το πισί και άνοιξα το αρχείο του word, ξεκίνησα να πληκτρολογώ μανιωδώς γράμματα αριθμούς και σύμβολα. Σύμβολα, μας φάγανε και οι συμβολισμοί. Στο τέλος πρόσθεσα μια χαζή φωτογραφία μου, μια σέλφι.
Δεν πρόσεξα καθόλου τη σειρά των γραμμάτων που τοποθέτησα κάτω από τη φωτογραφία.
μετά από λίγο άρχισα να κάνω spelling
είσαι όμορφη, όταν λείπεις είσαι πιο όμορφη.
πόσο θα θελα να λείπεις για να σε φαντάζομαι.

μάλλον θα φταίει που ερωτεύτηκα την απουσία σου γιατί μου δίνει την πολυτέλεια να με φαντάζομαι στα μέτρα σου
όταν είσαι εδώ ή μάλλον όταν είμαι εκεί -εσύ ποτέ δεν είσαι εδώ- μου χαλάς τη σούπα
μπερδεύομαι, χάνω τα λόγια μου, κοκκινίζω και λέω παπάτζες
ύστερα τα θυμάμαι και ντρέπομαι κι εσύ λες ότι δεν πρέπει αλλά δείξε μου αν τολμάς έναν σε αυτή τη γαμημένη ζωή που νιώθει αυτό που πρέπει
τέλος πάντων, τι έλεγα; πάλι ξέφυγα από το θέμα -η ταχυπαλμία θα φταίει
α ναι, έλεγα ότι είμαι εκεί κι εσύ εδώ, χιλιόμετρα παραπέρα δηλαδή
προσπαθούμε αρκετά να επικοινωνήσουμε, δε λέω...
μα ποιος θα πρωτοχωρέσει στο κουτάκι του άλλου;
''βγάζουμε συνεννόηση'' είπες κι εγώ ένιωσα περήφανη που άκουγα το μεγαλύτερο ψέμα του πλανήτη
τουλάχιστον πλέον δε χρειάζομαι μήνες και χρόνια να το καταλάβω, το ξέρω από πριν και δεν πληγώνομαι αλλά δεν ελπίζω κιόλας οπότε ίσως και να μαι ήδη νεκρή.

ΥΓ: Μη μου φέρεις στεφάνι και λουλούδια
μόνο αν σε φέρει ο δρόμος πλάι απ' τον τάφο μου
στάσου μια στιγμή
ρίξε μια φαντασμαγορική χλέπα πάνω του και ορκίσου:

ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗΝ

Ύστερα συνέχισε ακάθεκτος με τρύπιες τσέπες χάνοντας τις υποσχέσεις σου στην πορεία.-